Dogtroep is a company of visual artists creating location specific theatre. Dogtroep was founded in 1975 by amongst others - Warner van Wely, who developed a self-willed form of theatre out of protest against the inaccessibility of regular art. Images and music were central; text hardly played a role. (Photo: Threes Schreurs, Jos Zandvliet, Lino Hellings en Henriëtte van Reesema in Leningrad 1989)
In the first years Dogtroep manifested itself with a wide range of performance forms: In addition to theatrical spectacles they held concerts, parades and unannounced audience infiltrations. Warner van Wely was artistic director until 1990. In his book Dogtroep: Werkwijzen van wild theatermaken (Dogtroep: The art of wild theatre) he describes the working method he developed in those early years. (Photo: Ko van den Bos and Threes Schreurs in Broederstrijd 1991)
After Warner's departure Dogtroep changed course. The artistic leadership was taken over by Threes Anna Schreurs. The work took on a more dramatic approach and the projects tended to be more ambitious. The group concentrated on performances at unusual locations and played longer series than before. Dogtroep travelled from sheets of water to sandy beaches, snowy hills and gigantic factory buildings. This expansion had an extra effect on the artists; it challenged them to become specialists. (Photo: Anjan Anker, Jos Zandvliet and Threes Schreurs La tete d'eau. 1992 Les Arces)
Partly because of the growing attention of television Dogtroep became well known to large sections of the population. Invitations to the Olympic Winter Games in Albertville, the World Expo in Sevilla in 1992, the Frankfurter Buchmesse in 1993 and the International Theatre Festival in Chicago 1994 established the reputation of Dogtroep as an important Dutch cultural export product. In the Netherlands in particular, Dogtroep created a distinct profile for itself in this period with the open-air performance 'The Mandarin' that draw an audience of over 65.000 spectators at the major summer festivals. (Photo:Andrea Violato and Hannah Fox in Noordwesterwals 1994)
In 1994 Dogtroep played for a month 'Noordwesterwals ' ('Northwester Walz'), at a slipway of the former NDSM shipyard in Amsterdam North. The team that made this performance was ? as is usual with Dogtroep ? of international composition and consisted of 30 collaborators. 'Noordwesterwals' was a spectacular performance with 1.2 million litres of water in the lead. The reprise followed in 1995. In that same year Dogtroep made the film 'Noordwesterwals' based on this production. (photo: Last directions to Ada Plinck for Assimil 1995)
After four years of adventurous performances at incredible locations the significance of the location started to play an increasingly important role. Immediately after 'Noordwesterwals' in 1994 Dogtroep left for South Africa at the invitation of the Arts Alife Festival in Johannesburg. It was directly following the first elections and the country was bubbling with hope and faith after many years of 'apartheid'. There was also an intensive co-operation with the former multicultural Yugoslavian group KPGT. This resulted in the coproduction Assimil in 1995, performed in an old sugar factory in Belgrade during the war in former Yugoslavia. At the beginning of 1996 Dogtroep performed the production 'Kulhave Tango' in the Prague theatre Archa Divadlo together with Czech artists.
In August 1996 Dogtroep made it's first major production in a theatre. This happened in the Royal Theatre Carré, the most famous theatre in the Netherlands. Dynamo Mundi was made especially for Carré and was performed over a five-week period. Dogtroep approached this theatre as a location; the theatre was closed for one month during the preparation of the project. Changes were literally made in the building itself: a hole in the roof was made in order to descend a fourteen metre-long iron sling from the ridge, among other things. There were 32 sold out performances that were visited by over 45.000 spectators.
(photo: Hannah Fox and Csilla Lakatos in Dynamo Mundi 1996)
In 1997 Dogtroep made 'Adder Zonder Gras', a spectacular opening for the rebuilt Academic Hospital in Groningen. The complete façade of the building was used for this performance and the show had a cast of 80 actors, partly hospital staff. 'Adder Zonder Gras' was performed 18 times for the complete hospital staff and other inhabitants of Groningen, with a total of over 20.000 people.
In addition to the permanent staff Dogtroep usually works together with a group of "regular" freelancers. Furthermore there is a varying number of artists from several disciplines cooperating with each production.
Large projects are often developed on location. Dogtroep projects start without a fixed story; the location is the starting point and the story tells itself from the moment the group arrives at the chosen place.
During the nineties, under the management and guidance of Threes Anna Schreurs, the preparation of a production on location took up about one month. Firstly a workplace and a production office were set up on the site. After that the project starts with a brainstorming session during which the collaborators react to the environment and to each other's ideas. These ideas are the ingredients for the script. Only in the last phase is the final script put together.
At the start of 1998 the group realises that it is time for a change. Popularity increases and there is a lot of work. Dogtroep produces at a very high rate, from small intimate research projects to gigantic spectacles. But the company of visual artists thinks far ahead; they need to amaze themselves time and again. One realises that the performances are starting to become a standard formula and nobody wants that. The artists want to continue to develop themselves and their company. Dogtroep is on the verge of great changes, when completely unexpected changes of a different kind falls into her lap.
In March 1998 two members of the permanent staff, light designer Marco Biagioni and leading actor Wieger Woudsma, are killed in a fatal accident in France during a canoe trip after a day of hard work. (Photo:Marco and Wieger drinking beer after the last show in Chicago 1994)
The 'golden team' of the nineties makes one more big performance in its damaged composition. It is called 'Hotazel', a name based on a small lonely town in the Kalahari-desert, where indeed it is hot as hell. The death of Marco and Wieger will become the source of inspiration for this last performance; the open-air performance is an homage to both core members, and results in a dramatic and silent performance in which the transitoriness of life is made visible.
Dogtroep performs 'Hotazel' in the summer of 1998 during the Oerol Festival on the isle of Terschelling, as well as in Groningen, Amsterdam and Deventer. The show is performed 48 times, for over 50.000 visitors. For Threes Anna Schreurs, the life partner of Marco, it will turn out to be the last performance she will write and direct for Dogtroep. (Photo: Csilla Lakatos in Hotazel 1998)
At the end of 1998, the majority of the permanent staff decides to stop with Dogtroep. The members of the permanent staff who leave are:
- business manager Han Bakker
- artistic leader, director and scriptwriter Threes Anna Schreurs
- production manager Ada Plinck
- musician and artistic collaborator Ted van Leeuwen
A few months later, artistic collaborator and personnel manager Septimia Kuhlmann, also leaves. And again, several months after that, publicity manager Luc van Leeuwen and head technician Jürg Honneger depart as well.
Jos Zandvliet, composer and artistic collaborator from the first hour, is the only member of the permanent staff who stays. From January 1999 on Dogtroep starts to work under the leadership of Titia Bouwmeester with a completely new permanent staff. Contemporary developments can be followed on www.dogtroep.nl.
DOGTROEP GESCHIEDENIS
Dogtroep is een gezelschap beeldend kunstenaars dat lokatiegebonden theater maakt.
Het werd opgericht in 1975 door onder anderen Warner van Wely, die samen met enkele geestverwanten uit protest tegen de ontoegankelijkheid van de reguliere kunst een eigenzinnige vorm van theater ontwikkelde. Beeld en muziek stonden hierbij centraal tekst speelde nauwelijks een rol.
Na het vertrek van Warner van Wely veranderde Dogtroep haar koers. De artistieke leiding werd overgenomen door Threes Anna Schreurs. Het werk kreeg een meer dramatische benadering en de projecten werden grootschaliger. De groep concentreerde zich op voorstellingen op ongebruikelijke lokaties en speelde langere series dan voorheen. Dogtroep trok van watervlaktes naar zandstranden, van sneeuwhellingen naar gigantische fabriekshallen. De schaalvergroting bracht met zich mee dat de kunstenaars zich begonnen te specialiseren.
Mede door de groeiende aandacht van de televisie verwierf Dogtroep grote bekendheid onder brede lagen van de bevolking. Uitnodigingen van de Olympische Winterspelen in Albertville, de Wereldtentoonstelling in 1992 in Sevilla, de Frankfurter Buchmesse in 1993 en het International Theatre Festival in Chicago 1994 vestigden de reputatie van Dogtroep als belangrijk Nederlands cultureel exportproduct. In Nederland profileerde Dogtroep zich in deze periode vooral met de openluchtvoorstelling 'De Mandarijn', die op de grote zomerfestivals meer dan 65 000 toeschouwers trok.
In 1994 speelde Dogtroep een maand lang de voorstelling 'Noordwesterwals', op een scheepshelling van de voormalige NDSM-scheepswerf in Amsterdam-Noord. Het team dat deze voorstelling maakte was zoals gebruikelijk bij Dogtroep internationaal samengesteld en bestond uit 30 medewerkers. 'Noordwesterwals' was een spectaculaire voorstelling met 1,2 miljoen liter water in de hoofdrol. De reprise volgde in 1995. In datzelfde jaar maakte Dogtroep op basis van deze productie de film 'Noordwesterwals'.
Na jaren zeer avontuurlijke voorstellingen op ongebruikelijke lokaties te hebben gemaakt gaat de betekenis van de plek een steeds belangrijker rol spelen.
Direct na 'Noordwesterwals' in 1994 vertrekt Dogtroep op uitnodiging van het Arts Alife Festival in Johannesburg naar Zuid-Afrika. De eerste verkiezingen zijn net achter de rug en het land bruist van hoop en geloof na vele jaren apartheid. Hier ontstaat een samenwerking met Zuid-Afrikaanse kunstenaars, die tot op de dag van vandaag voortduurt.
Ook ontstaat er een intensieve samenwerking met de multiculturele Joegoslavische groep KPGT. In 1995 maakt Dogtroep met hen de coproductie 'Assimil', die gerealiseerd wordt in een oude suikerfabriek in Belgrado tijdens de oorlog in Joegoslavië.
Begin 1996 brengt Dogtroep met een aantal Tsjechische kunstenaars de productie 'Kulhave Tango' uit, in het Praagse theater theatre Archa Divadlo.
In augustus 1996 maakt Dogtroep voor het eerst een grote productie in een theater in het Koninklijk Theater Carre. 'Dynamo Mundi' wordt speciaal voor Carre gemaakt en daar gedurende vijf weken gespeeld. Ook dit theater wordt benaderd als 'Dogtroep-lokatie' - het gaat tijdens de voorbereiding van het project een maand lang dicht, en er wordt letterlijk ingegrepen in het gebouw: onder meer wordt er een gat in het dak gemaakt om een veertien meter lange ijzeren slinger uit de nok te kunnen laten neerdalen. De 32 uitverkochte voorstellingen worden door ruim 45 000 toeschouwers bezocht.
In 1997 maakt Dogtroep 'Adder Zonder Gras', een spectaculaire opening van het verbouwde Academisch Ziekenhuis Groningen, waar met een bezetting van 80 spelers, deels ziekenhuispersoneel, een voorstelling wordt gerealiseerd waarbij de gehele voorgevel van het gebouw als speelvloer wordt gebruikt. De voorstelling wordt 18 keer gespeeld, voor het gehele personeel van het ziekenhuis en andere Groningers, in totaal wordt de show bezocht door meer dan 20 000 mensen.
Naast de vaste kerngroep werkt Dogtroep veelal samen met een groep 'vaste' freelancers. Verder werkt er per productie een variërend aantal kunstenaars mee uit diverse disciplines.
Grote projecten worden veelal op lokatie ontwikkeld. Dogtroep-projecten beginnen zonder een van tevoren vaststaand verhaal. De lokatie is doorgaans het uitgangspunt en het verhaal begint zichzelf te vertellen vanaf het moment dat de groep op de plek arriveert.
De voorbereiding van een productie op lokatie neemt circa een maand in beslag. Ter plekke wordt eerst een werkplaats en productiekantoor ingericht. Vervolgens begint het eigenlijke project met een brainstorm waarbij de medewerkers renten voor het script. Pas in de laatste fase wordt het definitieve script samengesteld.
Begin 1998 beseft Dogtroep dat het tijd is voor verandering. De populariteit stijgt en het werk ligt voor het oprapen. Dogtroep produceert in hoog tempo het ene na het andere project, van kleine, intieme onderzoeksprojecten tot gigantische spektakels. Maar het kunstenaarsgezelschap denkt ver vooruit en wil zichzelf blijven verbazen. Men beseft dat Dogtroep een recept begint te hanteren en dat is niet wat men wil. Iedereen wil zichzelf blijven ontwikkelen en verwacht dat ook van het bedrijf. De groep staat op het punt grote veranderingen te initieren, als totaal onverwachts de veranderingen in haar schoot worden geworpen.
In maart 1998 verongelukken twee kerngroepleden, lichtontwerper Marco Biagioni en hoofdrolspeler Wieger Woudsma, bij een fataal ongeluk in Frankrijk tijdens een kanotrip na een dag hard werken.
Het 'gouden team' maakt in haar geschonden samenstelling nog een grote voorstelling: 'Hotazel'. De naam is gebaseerd op een klein eenzaam stadje in de Kalahari-woestijn , waar het inderdaad hot as hell is. De dood van Marco en Wieger wordt de inspiratie van de laatste voorstelling. 'Hotazel' is een ode aan beide kunstenaars, een dramatische en verstilde voorstelling waarin het vergankelijke van het leven zichtbaar wordt gemaakt.
Dogtroep speelt de buitenvoorstelling 'Hotazel' in de zomer van 1998 op het Oerol Festival op het eiland Terschelling en later in Groningen, Amsterdam and Deventer. 'Hotazel' wordt 48 keer gespeeld, voor meer dan 50 000 bezoekers. Voor Threes Anna Schreurs, levenspartner van Marco, zal het de laatste voorstelling zijn die ze voor Dogtroep zal schrijven en regisseren.
Eind 1998 beslist het merendeel van de vaste kern te stoppen met Dogtroep. De kerngroepleden die weggaan zijn:
Enkele maanden later stapt ook artistiek medewerker en personeelschef Septimia Kuhlmann op. Weer enkele maanden later volgen publiciteitsmedewerker Luc van Leeuwen en hoofd techniek Jürg Honneger.
De enige van de vaste kern die blijft is Jos Zandvliet, componist en artistiek medewerker van het eerste uur. Onder leiding van Titia Bouwmeester gaat Dogtroep vanaf januari 1999 met een geheel nieuwe kerngroep van start. Voor de huidige ontwikkeling zie www.dogtroep.nl.
